De Britse auteur Andrew Sullivan wordt vaak gezien als een pionier in de politieke weblog journalistiek. In november 2008 schreef hij een essay over bloggen in het tijdschrijft The Atlantic: Why I blog. Iets in de zin van "Moeder waarom bloggen wij, waarom blog ik?"
Waar Andrew Sullivans essay mij deed bij stilstaan, was hoe revolutionair de opkomst van het bloggen wel geweest is, toch vooral in de ogen van zij die wanhopig verlangen naar de publicatie van hun schrijfsels. Zoals Sullivan zelf aangeeft: “Every writer since the printing press has longed for a means to publish himself and reach—instantly—any reader on Earth. Every professional writer has paid some dues waiting for an editor’s nod, or enduring a publisher’s incompetence, or being ground to literary dust by a legion of fact-checkers and copy editors. […] But with one click of the Publish Now button, all these troubles evaporated.” Bloggen betekent vrijheid voor schrijvers. Gelukkig is er ook een grote vrijheid voor de lezer, denk ik dan.
Waar Andrew Sullivans essay mij deed bij stilstaan, was hoe revolutionair de opkomst van het bloggen wel geweest is, toch vooral in de ogen van zij die wanhopig verlangen naar de publicatie van hun schrijfsels. Zoals Sullivan zelf aangeeft: “Every writer since the printing press has longed for a means to publish himself and reach—instantly—any reader on Earth. Every professional writer has paid some dues waiting for an editor’s nod, or enduring a publisher’s incompetence, or being ground to literary dust by a legion of fact-checkers and copy editors. […] But with one click of the Publish Now button, all these troubles evaporated.” Bloggen betekent vrijheid voor schrijvers. Gelukkig is er ook een grote vrijheid voor de lezer, denk ik dan.
Want zou het in sommige gevallen niet veel beter zijn dat bepaalde stukken eerst door een selectiemachine moeten? Eerst en vooral omdat een blogpost een “spontaneous expression of instant thought” is. Voor je het weet, heb je in een opwelling een stuk gepost, dat je al zou willen wissen van zodra je op de ‘Publish Now button’ geklikt hebt.
Ook de kwaliteit van veel blogs laat te wensen over. Tegenwoordig moet je over alles en iedereen een mening hebben. Velen voelen dan ook nog eens de drang om die mening met de hele wereld te delen, bijvoorbeeld via hun eigen blog. Eerlijk? Ik voel niet altijd de behoefte om over alles en nog wat een mening te hebben, laat staan dat ik dan nog eens de meningen van al die andere mensen zou moeten lezen. Volgens Sullivan leunt de blog nog het dichtste aan bij het genre van het dagboek. Op een blog gaat het al gauw over jezelf, bekent Sullivan. Er komen al vlug persoonlijke zaken op te staan. Laat ik nu over het algemeen niet echt geïnteresseerd zijn in het dagboek van de gemiddelde blogger. En zij van wie ik het wel zou willen lezen, wel, die posten het meestal niet online.
Gelukkig dus dat ook de vrijheid van de lezer groot is op het wereldwijde web. Bij een boek of tijdschrift kan het zijn dat je je de aankoop serieus beklaagt, maar op het internet kan je eenvoudig wegklikken als je iets niet wil lezen. Of je kan als lezer, moest je daar zin in hebben, nog altijd een vlammende reactie posten, of een e-mail sturen naar de schrijver.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten